Wednesday, August 09, 2006

Της πουτανας το καγκελο δεν μαλακωνει ποτε

Καλως η κακως, εχω γνωριστει με πολλες χωρισμενες μεσα απο τα μπλογκζ.
Γυναικες που μου λενε οτι εκφραζω αυτα που νιωθουν, αυτα που αντιμετωπιζουν.
Γυναικες που με πλησιασανε και βγαινουμε και κανουμε και παρεα η απλα μιλαμε. Ομορφες ασχημες, ηρεμες, αγριεμενες, μανες, τσακισμενες, αισιοδοξες, καλογαμημενες η κακογαμημενες, οποιες και να ειναι οι διαφορες μας, εχουμε κατι κοινο.
κατι που περασαμε ολες, το ξεριζωμα.
Εχουμε και κατι αλλο κοινο.
Την ευθυνη και το μεγαλωμα ενος παιδιου που βρεθηκε με δυο σπιτια(η οχι)


η ιδεα ειναι τρομαχτικη.
Να μαζευτουν γυναικες πικραμενες να τα ψελνουν στους αντρες!
Ελα, το σκεφτηκατε μην ντρεπεστε.
και πως θα βγαλουμε γκομενους μετα?

Πιο πολυ σκεφτομουν να καταγραφτει εδω οτι αξιζει, οτι μας καιει. Ο πονος το παραπονο, σαφως. αλλα και η βολτα στο αντρικο μπουρδελο, το παρανομο σεξ με τον παικτη του ραγκμπι( δεν θα τον ξεπερασω ποτε λεμες), τα παραπονα με τα της διατροφης, την δευτερη γυναικα.
Οι χαρες με τα παιδια, οι δυσκολιες για μπειμπι σιτινγκ.
Γενικως, ενα μπλογκ για μας, απο εμας.

Και αν βγει και μια αλληλουποστηριξη, και αν βγει μια παρεα, και αν το διαβασει και κανας τριτος και καταλαβει απο τι ειναι φτιαγμενη η καθημερινοτητα ολων αυτων των γυναικων που παλευουν γελανε ερωτευονται τσακωνωνται και διεκδικουνε ολα οσα πιστευουν οτι τους αξιζουν, ε, ακομα καλυτερα.



Οι ιστοριες εχουν σημασια, οχι η ταυτοτητα.